Joanna Stoklasek-Michalak
Historyczka sztuki, menadżerka dziedzictwa kulturowego, poetka
(debiut 2024 tomikiem pt. „Figura retoryczna, czyli poetycki przewodnik po Kłodzku”),
z doskoku poetka wizualna (jak się okazało na jej pierwszej wystawie zbiorczej
pt. „Pozytywni. Malwina Karp i Goście”, 2014). Wyróżniona III miejscem w 7. Dolnośląskim Przeglądzie Plastyki Nieprofesjonalnej „Walor 2016”).
Tworzy do szuflady, na własne ściany lub w celu obdarowania.
Udział w projekcie JEDNYM SŁOWEM – SZTUKA stanowi zaproszenie do powrotu wypowiadania się językiem sztuk wizualnych, które ostatnimi laty leżało odłogiem.
JEDNYM SŁOWEM – SZTUKA
„Szyba (…) mi drogę”
/obiekt przestrzenny,
tekst na papierze i szkiełku podstawowym do mikroskopu,
40 cm x 30 cm/
Lubię słowa, lubię je rozgryzać. Lubię sprawdzać, ile się w tych słowach mieści,
co się mieścić przestało, gdzie leży możliwość błędu, jakie są granice synonimów.
Zależy mi na uważności – swojej i mojego rozmówcy – w doborze słów,
na odpowiedzialności za słownik, na swoistej konkretyzacji znaczenia.
W wierszu Bogusława Michnika pt. „Epizod. Na swoje urodziny” (XII 1975)
pojawia się piękny epilog. Na pierwszym planie: rzeczownik SZYBA, drugoplanowo występuje czasownik ZABIEGA. Pomyślałam sobie o literówkach,
którym dziś nie poświęcamy należytej uwagi, a które potrafią zmienić sens wypowiedzi. Postanowiłam zaproponować inne epilogi tego epizodu.
Prezentowana praca ma dla mnie jeszcze jeden wymiar czasoprzestrzenny.
Platon przypisał duszy człowieka znajomość istoty rzeczy
i zapomnienie o tym w momencie narodzin, a ja urodzę się dwa lata po tym wierszu.
Może w 1975 znam już swoją drogę? Może spoglądam na nią przez rozmaite szyby?
Jak rozpoznać moją własną ścieżkę, może inną od tej, którą zdefiniował Michnik?
A może moją drogę zabiega coś innego od szyby? Za to zabiega szybko?
„Mędrca szkiełko i oko”, z którym długo bratał się mój analityczny umysł,
zazwyczaj pomaga dostrzec mikroskopowe przejawy istnienia.